beki

Odkryłam w sobie powołanie. I teraz już nie ma
wyjścia, muszę mieć co najmniej koszulkę z napisem RADYKALNA GOSPODYNI
DOMOWA (cas, zabieraj sie do roboty). Jestem w domu, posprzątałam
sobie, pozmywałam, umyłam, wyczyściłam, wypucowałam, wyniosłam,
schowałam, wytarłam kurze, posegregowałam, ułozyłam gazety na półkach
miesiącami (!!!), książki – mniej więcej – tematyką, żeby ewentualnym
chętnym nie umknęła literatura wartościowa w natłoku babskiej. Kartki z
rysunkami posegregowane, nieudane wywalone, ciuchy kolorystycznie
(!!!) w kosteczkę (to jest akurat bez sensu, bo i tak noszę na zmianę
trzy brązowe rzeczy – zupełnie tego nie kumam), nawet spodnie i
spódnice. To co za małe / za stare / za nieładne / za trącące myszą /
za znudzone / za niemodne (zboczenie zawodowe) poszło raus do szafki
osobnej. Część nawet wybrałam takich co moge rozdac, bo to ze mnie się
nie podoba już (vide: nie mieszczę się już) to nie znaczy, że ktoś może
nie skorzysta, nie? Nawet staniki sobie ułożyłam (nie śmiej się,
blondyna, bo już mam dużo i kolorowe). Jedyne nad czym nie jestem w
stanie zapanować to płyty. Plącze się kurestwo gdzie popadnie. Puste
pudełka dawno nie mają zawartości, a te płyty które leżą luzem to już
dawno zapomniały że kiedyś miały pudełko ładne, z obrazkiem.

Ale
ale. Wszystko to prowadzi mnie do przyznania się. Podoba mi się w domu.
Lubię tak. Posprzątać sobie, umyć i wogle. I jeszcze obiad dwudaniowy
ugotować (grzybowa i naleśniki z dwoma nadzieniami). I coś poczytać w
międzyczasie, coś napisać. A co najfajniejsze, to to, że niedługo ktoś
ukochany przyjdzie z pracki i będzie mu miło, że ma obiadek i
posprzątane (smiało, krzyczcie!). I się uśmiechnie. Lubię tak. Tak bym
chyba chciała.